Nenad R. Putnik

  • Adresa: /
  • Email: /
  • Telefon: /
  • LinkedIn: /

Fakultet bezbednosti, Univerzitet u Beogradu.

PERIODIKA

STRATEGIJA IZGRADNJE NACIONALNOG IDENTITETA CRNE GORE

Kao jedna od najmlađih država u Evopi, Crna Gora je posebno interesantan primer kako se u političkom okviru odvija simboličko nadmetanje između dva projekta izgradnje nacije. Pitanje crnogorskog nacionalnog identiteta predstavljalo je središte crnogorske politike od kraja 19. veka, međutim nikad nije postojao jasan konsenzus na pitanje ko su tačno Crnogorci. Podržana rekonstruisanim značenjem crnogorske nacije, novonastala crnogorska nacionalna svest ubrzana je nakon raskida sa Srbijom i proglašenja nezavisnosti 21. maja 2006. Crna Gora je od raspada Jugoslavije na svom putu ka državnosti prošla kroz tranzicije iz republike u Saveznoj Republici Jugoslaviji (SRJ) u državu članicu Srbije i Crne Gore u periodu 2003-2006. godine, a nakon toga u nezavisnu državu od 2006. godine. Međutim, tranzicija državnosti nije predstavljala rezultat jednog šireg narodnog konsenzusa. Podela u vladajućoj političkoj stranci reformisanih komunista, Demokratskoj partiji socijalista (DPS) 1997. godine, podstakla je političku borbu između dve bivše frakcije ove stranke. Tokom perioda od 15 godina promenjivi politički programi vladajućeg DPS-a i protivničke Socijalističke narodne partije (SNP), poslužili su kao izvor za redefinisanje značenja etničkog (nacionalnog) identiteta. U svojoj konkurenciji za društvene, političke ili ekonomske resurse, crnogorske elite su primenom političkih mera, etno-kulturne državne politike i aktivnim korišćenjem medija uspele da pojedine činjenice i događaje pretvore u referentne tačke za građane Crne Gore na način da identifikuju sebe. Stoga su ti događaji postali osnova pripadnosti određenoj zajednici i ujedno pomogli u razgraničenju specifične crnogorske od srpske zajednice.

PERIODIKA

POLITIKA ZAŠTITE OBRAZOVNO-VASPITNOG SISTEMA - ANALIZA I PREDLOZI ZA UNAPREĐENJE

Tekst je posvećen razmatranju i kritici postojećih poli­tika i normativnih pristupa problemu bezbednosti obrazovnovaspitnog sistema R. Srbije. Autori predstavljaju, analiziraju i kritikuju postojeća rešenja i predlažu konkretne mere kojima bi bio dat značajan doprinos procesu identifikacije, analize i ocene bezbednosnih rizika u obrazovno-vaspitnim ustanovama, polazeći od holističkog pristupa. U ovom smislu, autori pred­lažu usvajanje jedinstvenog metodološkog instrumenta za proce­nu rizika, oličenog u nacionalnom standardu SRPS A.L2:003, ukazujući istovremeno na potrebu za njegovim redefinisanjem u pojedinim domenima, a u cilju njegovog potpunog prilagođavanja aktuelnim pretnjama obrazovno-vaspitnom sistemu. Pri to­me, autori su pošli od ideje da su informatički rizici „karika koja nedostaje“ mozaiku procene rizika predviđenom navedenim standardom. Imajući ovo u vidu, autori su sproveli empirijsko istraživanje među učenicima srednjoškolskih domova kojim su potvrdili opravdanost hipoteze o realnosti i značaju informatičkih rizika u savremenom društvu, a posebno među školskom omladinom.

ç